شمارهٔ ۲۳۱ - گرسنه

شاها تا کی بود بهار گرسنه خاین سیر و درستکار گرسنه خرمگس و عنکبوت و پشه و زنبور آن همه سیرند و نوبهار گرسنه آنکه کند سفلگی شعار بود سیر وانکه کند راستی شعار گرسنه سکه قلب خراب سیر ولیکن شمش زر کامل العیار گرسنه دشتی و زوار و شیروانی سیرند لیک تقی زاده و بهار گرسنه کوشش و ایران غنی و سیر ولیکن صد چو خلیلی به هر کنار گرسنه یک نفر از پرخوری کند قی و پیشش ضعف نموده است صد هزار گرسنه دزد وطن هست سیر و آن که همه عمر بهر وطن بوده جان نثار گرسنه آن که بود چاپلوس و جاهل و بی دین هیچ نماند به روزگار گرسنه وان که تملق نگفت و در همه حالی مسلک خود کرد آشکار گرسنه دشمن ایران به یک قرار بود سیر ملت ایران به یک قرار گرسنه وای به باغی که جغد و زاغ در آن سیر لیک بود قمری و هزار گرسنه سیران مستوجب عنایت شاهند لیکن مستوجب فشار گرسنه هیچ ندیدم خدای را که گذارد عبد ضعیف گناهکار گرسنه گرسنگی لازم است لیک روا نیست بیشتر از حد انتظارگرسنه