شمارهٔ ۲۹ - هُمر -‌اَبرخیس

ابرخیس از تفاخر با همر گفت که نتوانی چو من در شعر در سفت من اندر ساعتی صد شعر سازم به سالی چند دفتر می طرازم تو در یک سال گویی یک قصیده چو توکاهل به شعر اندرکه دیده همر گفتش مگر نشنیده ای پیر حدیث ماده شیر و ماده خنزیر در انطاکیه خوک ماده ای بود زبان بر عیب شیری ماده بگشود گرفت این گونه عیب از شیر ماده که چون تو دیر در عالم که زاده کشی بارگران حمل یکچند پس از سالی نهی یک یا دو فرزند دو ره در سال من زهدان گشایم دو نوبت چارده نوباوه زایم جوابش دادکای خوک شکم خوار فزون زادن ندارد فخر بسیار به گیتی چند تن مفلوک زایی فزون زایی ولیکن خوک زایی نباشد عیب من گر دیر زایم چه غم گر دیر زایم شیر زایم