شمارهٔ ۱۹۸ - پیام به یاران تهران

ای صبا رو به جانب تهران دوستان را ز من سلام رسان دوست گفتم ز گفت خود خجلم دوستی رخت بست از طهران همه مانند کبک در دی ماه کرده سرها به زیر برف نهان همه بی معنی اند و ظاهرساز همه دل مرده اند و چرب زبان همه لاقید و لاابالی و رند همه بی مهر و بی وفا و جبان همه بی عار و یاوه گوی و چکه همه بی بندوبار و کج پالان همه صوفی مذاق و ابن الوقت همه کوفی نهاد و کافرسان همه مظلوم روی و ظالم خوی همه مردم نما و دیونشان همگی مستعد خوش رقصی خاصه گر دنبکی بود به میان جملگی بی بهانه دوست فروش همگی بی جهت ضعیف چزان چون که آمد یکی بهانه به دست ندهند آن زمان به شمر عنان چون به دست آورند دستاویز طی شود پایمردی و وجدان دم از ایمان نمی زنند الا اینکه باشد تقیه از ایمان اتقوا من مواضع التهم است همه را حرز جان و خط امان اتقوا خوانده اند و لاتلقوا همگی از حدیث و از فرقان ذکرشان لا یکلف الله است همه از ضعف نفس و وسع فلان در سخن جمله بوذر و مقداد در عمل جمله ابن سعد و سنان همه بدخواه پهلوی در دل همه مداح پهلوی به زبان همه هم شمر و هم امام حسین تعزیت خوان و تعزیت گردان خوانده خود را معلم اخلاق لیک در خلق وخوی چون صبیان همه چون اصفهانیان قدیم صد نفر زیر تیغ یک افغان کسی انگشتشان اگر ببرد خود ببرند دست بر سر آن ور نهد بر دهانشان کس مشت خود بکوبند مشت بر دندان خوی دارند جمله بر اغراق به طریقی که شرح آن نتوان گر کسی فسوه ای دهد سر شب ریدمانی شود سپیده دمان وگر آن فسوه ضرطه ای گردید انقلابی شود پدید از آن شرح آن نیم ضرطه با صد شکل تا به سرحد رود دهان به دهان همه یا ظالم اند یا مظلوم نیست حد وسط در آن سامان معتدل نیست طبع طهرانی یا کند گریه یا بود خندان همه در خلق وخوی چون پشه موذی و پرصدا و بی بنیان گر رها سازی اش پرد به هوا ور نگه داری اش سپارد جان گاه لطفی کند فزون ز قیاس گاه جوری کند برون ز بیان نه در آن لطف های او حکمت نه بر این جورهای او برهان گویی اش دور شو از این لب بام پس رود تا فتد از آن سوی بان هنر او بود فراموشی خواه از مهر و خواه از عدوان جاهل است و از اوست جاهل تر آن که خواهد وفا از این یاران با چنین مردمی چه می گذرد بر کسی کاوست مصلح ایران درد این مردم مزخرف را نیست جز مشت پهلوی درمان یا دوایی ز نو نماید کشف عیسی وقت حضرت لقمان ای حکیمی که نیست جز تو به ری دور از دوستان یکی انسان بردی از یاد بنده را که تو نیز هستی از آن بزرگ شارستان یا مگر علم طب در این اوقات ببرد حفظ و آورد نسیان زیر کرسی لمیده ای که رسد خبر مرگ من از اصفاهان بعد از آن پای منقل وافور لب کنی خشک و تر کنی مژگان پس ز دل سوزی و وفا بندی گنه مرگ من به این و آن چون معاویه لعین که نکرد روز سختی حمایت از عثمان چون که عثمان به زور شد کشته تعزیت ها گرفت آن شیطان بر سر نیزه کرد پیرهنش شد طرف با خلیفه یزدان تو هم ای حقه باز می خواهی من شوم کشته در ته زندان بعد از آن تعزیت به پا سازید بهر من جملگی ز خرد و کلان غافل از اینکه شهربانی هست واقف از این فریب و این دستان نگذارد که ختم من گیرید متفرق کند به زور آژان این قدر هم امیدوار نی ام به شما کو دور زمان مشت باشد نمونه خروار ابر باشد نشانه باران باللـه ار چشمتان شود پر اشک می کنید از عیال خود پنهان که مبادا توسط کلفت شود آن گریه نزد شحنه عیان رفت اسباب خانه ام بر باد شصت تومان بهای یک تومان خانه و باغ هم به فرع رود بنده مانم به جای و یک تنبان تو که بی پول نیستی آخر از چه باغم نمی خری ارزان ترسی ار باغ بنده را بخری خانه ات را کند عدو تالان شعرهایی نوشته ام تازه به سوی میر لشگر ایران برده ام نام تو در آن اشعار شو به نظمیه و بگیر و بخوان خود تو بهتر ز هر کسی دانی که نبوده ست بنده را عصیان گر تو را بهر دیدن رفقا گذر افتاد در بهارستان عرض اخلاق بنده را به رییس یعنی آقای دادگر برسان پس از آن افسر و فهیمی را بده از من درود بی پایان گو که دامانتان بگیرم سخت روز محشر برابر میزان گر شوم در بهشت نگذارم در گشاید به رویتان رضوان ور به دوزخ روم برم همراه هر سه تن را به جانب نیران گرچه بودید سالیان دراز حق و ناحق وکیل پارلمان دوستان قدیم را دیدید گه به منفی و گاه در زندان با وجودی که داشتید خبر از دل پاک شهریار جهان جور کردید و بازننمودید قصه من به حضرت سلطان این همه طیبت است حق داراد همگی را ز چشم بد به امان تا رسد فرودین پس از نوروز تا که آذر بود پس از آبان تا فساد مراره از صفرا در تن مردم آورد یرقان تنتان باد سالم از امراض جانتان باد ایمن از حدثان