شمارهٔ ۶۴ - رفیق بد

به روزی مبارک ز ماه صیام به خود خوردن روزه کردم حرام سحر خوردم و خفت بعد از نماز بپا خاست پایان روز دراز شدم تا به مسجد نمازی کنم بر پاک یزدان نیازی کنم ز مسجد مرا دیو کج کرد راه شدم با رفیقی سوی خانقاه بجای نماز اندر آن قعر تنگ زدم بی محابا دو قلاج بنگ وزان جایگه با یکی باده خوار کشیدم به میخانه رطلی سه چار شکم خالی و سرپر از دود بنگ زد آتش به جان باده لعل رنگ رفیقی مقامر کشیدم مهار مرا برد از آنجا به بزم قمار هرآن سیم کاندر میان داشتم زکف دادم و روی برکاشتم ز مستی سر از پای نشناختم یکایک زر و سیم درباختم وز آنجا سوی خانه کردم شتاب چپ و راست پوینده سست و خراب شکم خالی وکیسه پرداخته تن از بنگ و می ناتوان ساخته پی شب نشینی که معهود بود شدم تا به کویی که مقصود بود ز دیوارها مشت و سیلی خوران زنان خوبش راگه بر بن گه برآن زدم دست تا حلقه بر در زنم که چون حلقه خمید ناگه تنم بپیچید پایم به سر حلقه وار زدم حلقه بر پای آن در چو مار پس ازمن رفیقی به من برگذشت مرا دید و دودش بسر درگذشت بدان خانه ام برد از آن جایگاه به وضعی پریشان و حالی تباه رفیقان چو نبضم نگه داشتند مرا جملگی مرده پنداشتند پریده رخ و قفل گشته دهان نفس را ره آمد وشد نهان بشولیده مندیل و پاره قبا وز آب وگل آهار داده عبا رفیقان به درمان بپرداختند وز افیون دم عیسوی ساختند پس از نیمه شب این تن نیمه جان بپا خاست زان معجزآسا دخان من از ناچرانی به کردار نی جدل کرده با بنگ و افیون و می عجب دارم از مرگ بی دست و پای کم از پا نیفکند و ماندم بجای چه سود از پدر درس صوم و صلواه چو بودند یاران به دیگر صفات رفیق بد و نامد روزگار ز بن برکند پند آموزگار ببین کم به جان وبه خون و به پوست به یک شب چه آمد ازین چار دوست به جان دارم از یار پنجم سپاس که بردم سوی خانه بعد از سه پاس چو خواهی بدانی همی راز من ببین تا چه مردیست انباز من