شمارهٔ ۲۱ - طبیبان وطن

ز بس گفتند ایران بی حساب است ز بس گفتند ایرانی خراب است ز بس گفتند این ملت فضولند ز بس گفتند این مردم جهولند ز بس گفتند ملت جان ندارد مریض مملکت درمان ندارد کنون پر گشته گوش ما از این ساز دگر نبود اثر در هیچ آواز طبیبانی که دانایان رازند مریضان را ز درد آگه نسازند نگویند این مرض صعب و خطیر است دریغاکاین مریض از عمر سیر است نگویند آه ای بیچاره ناخوش تو امشب مرد خواهی ساعت شش اگر خون آید از حلقش بشویند وگر نبضش شودکاهل نگویند بگویندش مباش این قدر مرعوب مهیا شوکه فردا می شوی خوب وزپن سو دست بر درمان گشایند ز روی علم درمانش نمایند چو دردش گوبی و درمان نگویی یقین می دان تو عزراییل اویی طبیبانی که در بالین مایند به عزراییل دلالی نمایند چو تبخالی زند از غلظت خون بگویند آه طاعون است طاعون گر استفراغکی بینند در ما بگویند آخ کلرا واخ کلرا چنین گویند تا آنگه که بیمار ببازد دل بیفتد خسته و زار نه خود یک لحظه درمانش پذیرند وگر درمان کنی دستت بگیرند طبیبان وطن زین ساز و این برگ نمی سازند معجونی به جز مرگ