Ecel "şah-mat! " Deyip Sen Pes Edince

- Merhum Nedim AKIL'ın güzel hâtırasına… _______________Ey Nedim, Can Nedim kış erken geldi; _______________Canını aparan kuş erken geldi: Nerden bakarsan bak, hayat bir oyun, Kimi "Oh! " çekiyor, kimi "Vah! " diyor. Denge kuramıyor gölgenle boyun Her oyunda ecel sana "Şah! " diyor. _______________Hep bayırda gezdin, hiç düz görmedin, _______________Yüzüne benzeyen bir yüz görmedin: Bir ömür harcadın yâdellerinde Sılayı dönünce yedin vurgunu… Tabipler umarsız, yaran derinde Ah acı yumağı, düşler yorgunu! _______________Senin kalemini kıran güçlü el _______________Seni bir vuruşta dağıttı tel tel: Azrail'in mürekkebi karadır Yine imza attı bu sonbahara. Sükûtunsa kanayan bir yaradır, Er düştü mevsimin karı dağlara. _______________Tozutur da deli boran tozutur _______________Irmaklarca saçlarını kazıtır: Gökyüzüne bakan kapın kapalı Soğuk toprakları çektin üstüne. Başını bekleyen bir taş, bir çalı Kimse kalem tutuşturmaz destine. _______________Ey Nedim, Can Nedim çile yumağım _______________Kurudu acıdan dilim, damağım: Bir tıkırtı olsa seni sanırım Camlar buğulanır, gözler ıslanır Saçak bulutları iyi tanırım Tüm garipler acılarla beslenir. _______________"Hûma kuşu yükseklerden seslenir" _______________Hasretinse yüreğimde üstlenir: Gittin, gelemedim uğurlamaya Haber uzaklara telsizle geldi Küskün küskün baktım yıldıza, aya Gecenin boyunca ah'ım yükseldi. _______________Bu sabah kalktım ki gökler ağlamış _______________Dağlar başlarına kara bağlamış: Tel koptu, ne yapsın şaşkın tezene? Bu seferin yoktur geri dönüşü Bu haberi vermek zordur teyzene Hayra yoramadım gördüğüm düşü