Şah-Mat

Bu defa son... Son kez dökülüyor mısralar senin adına Ve kalemim son kez ağlıyor senin için Bundan öte ne yapabilirdim ki sanki? Yaşlar artık başkası için boşalıyorken gözünden Ve ağzında artık sadece onun adı dolanıyorken Unutmaya çalışmaktan başka ne yapabilirim ki seni? Onunla doluyorken her düşün ve onu mırıldanıyorken Söylediğin her şarkın Mutluluğuna sevinmekten ve halime acımaktan başka Daha ne gelir elimden?.. Onmayan bir yara olarak kalacaksın şimdi içimde Ne parlak nur damlaları örtebilecek seni Ne de İlhan Sefa'nın kutlu ezgisi dindirebilecek acını gönlümden Ve sen halinden memnun, mutlu hayatları yaşarken Ben takvimleri sayacağım hasretimin yaşını bulmak için Her adını duyduğumda kanlar boşalacak belki sağnak sağnak gözlerimden Ama sen bilmeyeceksin, hissetmeyeceksin Ne senin haberin olacak, ne de başka kimsenin Sadece ben yaşayacağım bu yangını içimde Yalnız ben tutuşacağım, ben buluşacağım yalnız göklerle Ve tekrar şiirler dökülmeye başlayacak Ama mısralar bu kez ikimizin adıyla bezenecek Ya İlhan Sefa anlatacak bu sınırsız aşkı dünyaya Ya da kimbilir kim yazacak bu destanı kalem kalem Ama yok, inan ki yok Perestişkâr son mısralarını yazıyor sana Bu mısralar... Son verdi adını anmaya...