Berây-ı Sultân Süleymân Hân ‘Aleyhi’r-rahmetü Ve’l-p.

Hengâm-ı şeb ki küngüre-i kasr-ı âsmân Zeyn olmış idi şu’lelenüp şem’-i ahterân Hayl-i kevâkib içre yanup meş’al-i kamer Sahn-ı semâda rûşen idi râh-ı keh-keşân Dest urmış idi kilk-i şihâba debîr-i çarh Tugrâ-nüvîs-i hükm-i Hudâvend-i ins ü cân Bezm-i felekde urmış idi Zühre sâza çeng Ayş u safâda hurrem ü handân u şâdmân Bu çarh-ı çenberîde tutup devr usûlini Deffâf-ı mihr kılmış idi çihresin nihân Bir tîg-i zer-nişân ile girmişdi ‘arsaya Şemşîr-bâz-ı ma’reke-i sahn-ı âsmân Tedbîr-i mu’zamât-ı umûr-ı cihân içün Yakmışdı şem’-i fıkreti Bircîs-i nükte-dân Bâlâ-yı çarh-ı heftüme Keyvân-ı kühne-sâl Oturmış idi niteki Hindû-yı pîl-bân Âyâ bu zîb ü zînet-i ‘âlem nedür diyü İbret göziyle nâzır iken dehre nâ-gehân Etrâfa saldı şa’şa’asın gûşe gûşe mihr Oldı ufukda mühr-i Süleymân gibi ‘ayân Kıldı bu hâli dîde-i’ibret müşâhade Tuydı bu sırrı ‘âkıbetü’l-emr gûş-ı cân Kim bu nizâmı virmedi ‘âlem sarâyına İllâ ki yümn-i devlet-i Şâh-ı cihân-sitân Bâlâ-nişîn-i mesned-i şâhân-ı tâc-dâr Vâlâ-nişân-ı ma’reke-i ‘arsa-i Keyân Cemşîd-i ‘ayş ü ‘işret ü Dârâ-yı dâr u gîr Kisrî-i ‘adl ü re’fet ü İskender-i zamân Sultân-ı şark u garb şehenşâh-ı bahr u ber Dârâ-yı dehr Şâh Süleymân-ı kâm-rân Ol şeh-süvâr-ı memleket-i ‘adl ü dâd kim Atı öñince olsa revâ husrevân revân Ser-keşlik itdi emrine beñzer peleng-i çarh Zencîr ile getürdi yine keh-keşân keşân Sâhib-vücûd-ı memleket-i lutf u cûd o kim Mebzûl hvân-ı lutfına mahsûl-i bahr u kân Müştâk bûy-ı hulkına ‘attâr-ı nev-bahâr Muhtâc dest-i himmetine hvâce-i hazân Devrüñde kimse cevr-i sitemgerden iñlemez Bî-şer’ ider iderse eger çeng ü ney fıgân Adluñ katında cevr ü sitem dâd-ı Keykubâd Hışmuñ yanında lutf u kerem kahr-ı Kahramân Lerzende görse havfuñ ile teb tutar sanur Bağlar şihâb gerden-i gerdûna rîsmân Tîguñ ‘adem diyârına rûşen tarîkdur A’dâ-yı dîni turma kılıçdan geçür hemân Deryâ-misâl ‘askerüñ içre ‘alemlerüñ Feth ü zafer sefinesine açdı bâdbân Minkârına dilerse alur çarhı dânevâr Ankâ-yı Kâf-ı kadrüñe bir tu’medür cihân Çevgân urupdur aña ezel dest-i himmetüñ Ol dem bu dem-durur ki döner gûy-ı âsmân Bâg-ı senâ vü gülşen-i medhûñde mürg-i dil Bu nazm-ı rûh-bahşı okur su gibi revân Cân olmayaydı ol dehen ey şûh-ı dil-sitân Niçün olurdı cân gibi ya dîdeden nihân Ruhsâruñ üzre turralar olmış girih girih Gûyâ Hicâza bagladılar Şâmiyân miyân Görsün nihâl-i serv-i sanavber-hırâmuñı Ayruk çemende beslemesün bâgbân bân La’lüñ hayâli hokka-i hâtırda var iken Yâkût-ı nâba olmamış idi mekân kân Bârîk-bîn olanlar ider kaşlaruñ hayâl Dendâduñı tasavvur ider tab’-ı hurde-dân Mesken şeh-i mahabbetüñe tahtgâh-ı dil Menzil hayâl-i la’lüñe halvet-sarây-ı cân Kıldı sücûd haddüñe karşu gül ü semen Itdi kıyâm kâmetüñe serv-i bûstân Tutdı cihânı pertev-i hüsnüñ güneş gibi Toldı sadâ-yı ‘aşkuñ ile kâh-ı Kün fe-kân Eflâke çıkdı velvele-i ‘arsa-i zemîn İndi zemîne gulgule-i âsmâniyân Bâkî-sıfat ne bülbül-i rengîn-edâ gele Ne ola tal’atuñ gibi ferhunde gülsitân Hüsnüñ güliyle bâg-ı cihân gülşen-i İrem Her sû hezâr bülbül ü sad gûne dâstân Dergâh-ı Hakka yüz tutalum ber-mezîd ola Câh u celâl-i saltanat u baht-ı câvidân Tâ şem’-i âfitâb-ı cihân-tâba subh-dem Devrân ufukda vaz’ ide bir sim şem’dân Şem’-i bekâñı bâd-ı fenâdan nigâh ide Dâmân-ı ‘avn u ‘ismet-i dârende-i cihân Bezmûñde baht sâkî vü ikbâl hem-nişîn Câm-ı sipihr sâgar-ı pûlâd-ı zer-nişân