Bana Öyle Bakma!

Bana öyle bakma Ben bu bakışları iyi bilirim Ama yine de aşkın acemi çocuğuyum... Bana öyle bakma Kendimi kaybederim enginliğinde Tutma ellerimi Öpme dudaklarımı Korkunun tadı var içimde Ve Kirpiklerimde düşmeye hazır bir damla Anlasana... Bana öyle bakma... Sonbahar yağmurlarını bekliyorum ağlayabilmek için Gökyüzü bir grileşsse... Yaptığım hiçbir şeyi Okumak için elime aldığım bütün yazıları anlayamıyorum artık Ya yazılanlar çok uzun geliyor Ya da anlatılanlar gerçekten anlamsız Dünya bile sanki bugünlerde Fazlasıyla alıngan Sen Bana öyle bakma... Güneş yine doğuyor gökyüzünde Bugün yine birilerini daha da zengin etmek için çalışacaklar Bütün işçi ve memurlar Korkular insanı bırakmıyor... Olur ya bir gün Bu dünyadan daha ötelere gidebilirsem Sonsuzluğa yelken açacağım... O vakit yanımda olabilirsen Tek bir cümle söyleyebilirim sana Bana öyle bakma... Çünkü sonsuzluk çağırırken Beni bu dünyanın esaretinde bırakma... Ben çok sıradan birinin Şakınlığıyla Bu aşka Nasıl başladığımı bile bilmiyorum Sorma n’olur Ben akşam ne yediğimi bile hatırlamıyorum Artık Kabul etmem gerekli Hâlâ gün içinde İki kadeh şarap içiyorum Yorgunluk ve stresten benimkisi Yoksa İnan ki şarap şişesinde balık olsam Ben bu şansımla Onun içinde bile boğulurdum Kesin… Ama şunu bil ki; Şimdiye kadar verdiğim her sözümü tuttum Ama Bunların hepsi Ben aşık olmadan çok önceydi Aslında Bütün sebep aşk işte… Bana öyle bakma… Artık hiçbir şey bilmiyorum İşin gerçeğine bakarsan Belki yorulduk Ve belki de artık Düşünmek bile yoruyor bizi Belki de dinleyip anlamak gerekiyordu Büyük düşünenleri… Ya da Yalnızca Hissettiklerimizi mi? Düşüncelerim monotonluğa alışmaya çalışırken Sen, karşıdan pencereni açtın Gözlerimin taa içine baktın Ve içime aktın Bana öyle bakma Ne olursun biraz dur dinle Elimde tutamadıklarımın izleri var hâlâ yüreğimde Gönlüne bakamıyorum Bari Gözlerine bakacak cesaretim olsun karşında Ne olursun Bana öyle bakma♥♥♥