Giden..

Unuttum gözlerini, Desem de inanma... Sensizlik yalın bir kılıç, kalbim kın gibi... Yer almadan kalbimde, öksüz kalıyor gibi... Nice zamandır, Ağzımda sensiz zamanlara has, Acımtırak bir tat var... Bedenimi yakıyor özlemin... Senden çok zamanlar ayrı kalsakta, Varlığının, bal lezzetini yeni yeni tadıyorum... Gülüşlerini anımsadıkça, yokluğunun boşluğu Kalbimin en ücra köşelerine dek yerleşti... Özlediğim o kadar çok şeyler var ki; Ama, hepsi sensizlik kılıcına nakşedilmişler... Saçlarının kokusuyla uyanmaları, Akşam vakitlerinde seninle, terasta konuşmaları İş yorgunluğunu unutup, seninle yürüyüşe çıkmaları Gülüşmelerimizi, Üzülünce susmalarını, Çocuk gibi şefkat istediğin anlarını, Biz diyince duran, akan sularını Bizi yaralamayı isteyenlere, Susturmaya yeten, en sert bakışlarını Kollarımın arasında yerini alıp, Göğsümde uykuya dalışlarını... Senden uzaklara gitmeyi istemediğim halde, Mutluluğun için zamanında gitmeyi bilmek Anlatamadığım nice özlemlerle "Ben gidiyorum" demek... Sana yetemeyen bir "ben"in varlığını, Senden öte sürgünlere göndermek... Belki, senin acın daha büyük olacak ilk zamanlarda, Ama unutma ki; "Giden" kadar, uzun sürmez acı Geride kalanlarda.. "Sen mutlu olmayı hakkediyorsun" diyerek, O mutluluğu senin yüzünde görebilecek zamanları, Görememek... Ne kadar zordur bilemezsin... Zaman geçip Yıllar beyaz düşürünce saçlarıma... Gözlerinle yeniden karşılaşınca yüreğim Sana "el" gibi olmak ne zor olacak, kalbimden bilirim... İstemem gözlerimin değdiği gözlerine "el" olmayı Ama mutlu olduğunda anlayacaksın, Neden kendime yasakladığımı, yanında kalmayı... Gözlerini gören kalbime ne kadar zor "git" diyebilmek Saygıyı yitiren kalbi, aşk burcunda tutabilmek Ne kadar zordur, yerimde olmadan bilemezsin...