Serçeler Ağladığında Sen Sev/me Beni

Pusu kurulmuş duygularımın hengâmesinde boğulurken; Yalnızlığıma şarkılar söyler durur rüzgâr. Buruk sessizliğim buğusunda Kırıldı çatlamış dudaklarımdan sözcüklerim... Elif, alfabemin ilk harfi Ayet, ayet okuyorum seni Gönlümün mabedinde yankılan ezgi Kıyıya vuran kanlı bıçak düşlerimi Gözlerimin ferine çalar durur hasretin Eyüp sabrı olsa çatlardı Gayya kuyusu gibi yanıyor yüreğim Üfle de geçsin ne olur. Üstümde hüznün buğusu D/ağlar durur gözlerim. Elif Çözümsüz sorularımı dilek ağacına astıkça Kör kurşunlara mühür basar alın yazım Dur yaklaşma Ben bir düş katiliyim Kendi ellerimle astım şiirlerimi Suskunluğuma kanat çırpsa da cinnetlerim Dur! Yaklaşma Feryat çığlıklarıma dayanmaz yüreğin Sakın ağlayayım deme Bir şiir de senin için yakarım Nasılsa yasak bir sevdanın günah keçisi sayılıyorum Elif Sevda dediğin benzemez kurduğun hayallere Yüreğine güvenmiyorsan sakın sev/me beni Parmak uçlarım üşür Sen üzülürsün Elimde olsaydı bir sen yaratırdım kaburgalarımdan Hafifçe eğilip kulağına ismini yeniden koyardım. Elif Ey melek yüzlü Şeyma Serçeler ağladığında sen sev/me beni Nasılsa gözyaşımı siler meltem rüzgârları Her şey yerli yerindeyken Hiçbir farkım yokken senden Elimden b/aşka bir şey gelmiyor. Elif Şimdi söyle bana Dudaklarımı kan toplasa üzülür mü Tanrı?