Ağlıyorum

Simdi yeniden actım gözlerimi. Evimdesin, karsımda duruyorsun. Gözlerinde seni ugurladıgım o günde saklı kalmış bir mavi suçluluk.. Gözlerimde parcalanmış hayallerini istemeden kırılmış bir oyuncak gibi saklamaya calısan bir cocuk... Gözlerimde gittigi o uzak yollarda geri dünmüş bir yolcunun yorgun pişmanlıgı açtım gözlerimi... Öylece karsımda duruyorsun uzattıp ellerimi dukunuyorum sana ölü yüregimi varlıgıma inandırmak için Sensizlikten deliliğin sınırlarında dolaştıgım o gecelerdeki hayalinmi yine karsımda duran.? Bunlar ellerin değilmi.... ? Ürkek bir martı gibi çaresiz.... Hayat ile ölüm arasında sesizce kanat cırpıp duran... Bu senin kokun deĞilmi.?.... Acının harıyla kavrulmuş sıcacık bir ekmegin huzur veren kokusu gibi... Hayata hayretle bakan bir bebegin savunmasız ve mahsum kokusu gibi.... Isızlıgın ortasında kendisiyle konusan rengareng bir sevda çiceginin çıldırtan ask kokusu gibi .... Ömrünü bitmeyen bir ask şiiri gibi yasayan aska ve acıya sevdalı bir yüregin yanık kokusu gibi ..... Bunlar senin gözlerin değilmi..? Okyanus diplerine gizemli bir ışık gibi Peşine düşüp derinligine sarhoş oldugum.... Ruhumu ömrümden uzaka düşüren, beni hayattan koparıp içine hapseden, bu hayat gibi Sevdalı, bu ölüm gibi huzur veren gözler.......... Senin gözlerin değilmi?.... Senmisin bu yeryüzü melegim? ... senmisin bu? ... bu defa gercekmisin?... Ağlıyorum farkında bile değilim. HEM BİR ÖLÜ AGLADIĞINI NASIL HİSSEDEBİLİR Ki?