Ömrümün Meçhul Sonrası

Sen benim çocukluğumun çılgın telaşı, Kopan uçurtmam, patlayan topum, tombik taşımsın. Düşünce soyulan minik dizlerim, Sapanla yaralanmış garip başımsın… Sen benim çocukluğumun çılgın telaşı, Haylazlığımın nişanı, açık kaşımsın… Sen benim gençliğimin yoğun belası, Ütülü pantolonum, jilet saçımsın. Üstüne titrediğim beyaz gömleğim, Cebine kalem akmış yürek sancımsın… Sen benim gençliğimin yoğun belası, Bir kavgada kırılmış burun yaramsın… Sen benim adamlığımın nazlı cakası, Kıravatım, çantam, gönül yaramsın. İtinayla boyanmış iskarpinimin, Cilayla parlatılmış pazar sevdamsın… Sen benim adamlığımın nazlı cakası, Sen hata zincirimin son halkasısın, Sen benim büyümüşlüğümün yorgun akşamı, Mikrofonla sahneye ilk çıkışımsın. Sen sorunlar silsilesi Sen dert yumağı, Ödenmemiş faturam borç batağımsın… Sen benim büyümüşlüğümün yorgun akşamı, Sen benim sesimin başbelasısın. Sen benim başkentimin tek Ankarası, İstanbuldan otobanla bağlanışımsın. Sen nefretle sevdiğim bir kalp ağrısı, Yitip giden benzinim, rotbalansımsın. Sen benim başkentimin tek Ankarası Sen beni yola vuran gözü yaşlı anamsın Ve Sen benim ömrümün meçhul sonrası, Ölüme yaklaşışım mezar taşımsın, Sen benim bilinmezim son başağrısı Geçip giden ömrümün hangi yaşısın, Ve Sen benim ömrümün meçhul sonrası, Sen beni kabre koyan en yakınımsın….