Fotoğrafsız

bir resmim olsun isterdim seninle birlikte çekilmiş eski bir nevruz günü niksar'da önünde ahşap evimizin annem de olurdu aramızda belki boş duruyor içimde çerçevesi ışıklar sönmüş şehrinin anımsadığım hep acının yüzü kışlardan sığındığında göğsüne yolu ıssızca düşen çocukluğum okşasın isterdim saçlarımı hüznümü öpüp dağıtsın babam olmayan o fotoğrafta korku dağları ardında kaşlarının gizleyip sevgisini gözlerimden kırık dökük bırakmasa bir yanımı bir kez sarılamadığım o uzak yıldız ışıltısı babam bir resmin olsun isterdim yoruldu sonsuz kederlerle yan yana düşmeyen gölgelerimiz kanayıp yürürken üstüne karanlığın çift kollu pirinç bir şamdanda kendini tüketmeden o iki mum içimdeki geceye dolunaylar katan bir resmim olsun isterdim tozlarını alınca dünün bugünü gördüm ürperdim birden yineliyorduk yaşlı oğlumla aynı yanlışları dün gibi bulamadım sevgi kütüğümüzde birlikte bir tek resmimizi