İstanbul Kuşatması

I. arkada bırakıp toprak damları sırtlarında kıstırılmış bir yaşamın üzünçleri sorunlarıyla geldiler oğulları kızları torunlarıyla yırtıp kimliklerini hiç olmayan kimliklerini yeni bir kimlik edinmeye yeni bir yurt bulmaya geldiler ekmek onlara uzaktı gülmüyordu dağları aşıp ulaşmıyordu uygarlık yoksa bir düş müydü özgürlük bir sabah alacasında o güzel düşün peşinde yollara düştüler bir umut bir ışık gibi geldiler yorgunluk gibi indiler kentin otogarına bir korku bir pişmanlık gibi sokuldular birbirlerine aysız gecede bekleyenleri yoktu karşılayanları yoktu kente sığmayacak kadar çoktular II. mavisiz bir İstanbul’dayız uzun karanlık gecemiz onulmaz gurbetimizle acı değişmeyen adresimiz yine yalnız değiliz bir bakıma her yer bizimkilerle dolu o büyük yabancılığımızı saymazsak istanbul giderek daha da Anadolu hüznümüzdür yeditepe’den yükselen kuşatılan biz miyiz yoksa İstanbul mu sancır gece sonsuz gökdelenlere karşı ak bir mendildir zaman siler acımızı BEDRETTİN AYKIN