Bir Ağaç Ki...

Bir ağaç ki, Kurtlar dadanmış Dallarına… Silkeledikçe, Çirkef dökülür Ellerine… Garip kökleri sarılır, Toprağın, Narin bellerine… Ama, yabancı kalır Baht-ı yarin Dillerine… Kopan fırtına, Bir yudum suyu Katar sellerine… “Ne ekersen onu biçersin” Ağaç ki sevgiyle Büyür.. Zulmette, Yaprak, dal, budak Kökleri çürür.. Helal lokma Arzın baharı gibidir Sular yürür, Can yürür, Hayat yürür… Bir ağaç ki, İbadet olur aleme… Yeşilliği “duvak” Kuruyan dalları, “Ölüme nişan” olur… Gün doğar, Umutların üstüne Yelken açar… İnsan, Sır dehlizinden Kanat çırpar… Bir yürek, Sevda uğruna Bir tatlı tebessüm Zehrini saçar… Yeşil giyinmiş, Taş, toprak ve ufuk İnciler gibi bezenmiş Güneş, elmas kokartlı Işıklar saçan Mücevher Altın başaklarından Serpilen tohum Çöl insanının Alnında kum… Bir lahuti güzellik Aldatıcı ve çarpıcı Sevdası, Boğum boğum yakıcı… Gün doğar, Umutların üstüne Yelken açar Dalgalara… Tırmanır enginlere İnsan, hırçın… Dalgalar, sert… Zaman, bir tufan Toprak bize kefen… Masmavi suların Elmastan tası… Gök kubbe, Mekanın sihirli asası İnsan, Kainatın çifte kanatlı İlham perisi…