O İhtilâl Bayrağı

-Ankara'nın 18'inci Atatürk Gününde- On sekiz yıl… ne zorlu, ne emsalsiz, ne çetin. Fert halinde bir timsal azmine bir milletin: Işık saçlı, gök gözlü, Tanrı sözlü bir timsal; Sivas'tan Ankara'ya geldi Mustafa Kemal. O gün Türk milletinin şahlanan hıncıydı o; O gün mazlum Asya'nın kahhar kılıncıydı o. Tutuşturmuş değdiği fikri hissi toprağı, Alev saçlı, gök gözlü, o ihtilâl bayrağı; Dolmuş boş gönüllere, kör gözlere fer olmuş; Girdiği her savaşta en son muzaffer olmuş; Çıkmış meydana Türk'ün en çok daraldığı gün; Odur yenen son makûs talihini Türklüğün: Pirene'den, Tuna'dan, Mohaç'tan, Plevne'den Ta Sakarya'ya kadar gerisin geri giden Müthiş, makûs bir bahtı yenebilir ancak o. En haklı ihtilâlin en başında sancak o; Ona ta can evinde yer vermeli insanlar. Osmanlı anlayamaz onu, ancak Türk anlar: Ateşinde erimek, yeniden şekle girmek, -Ona ram olmak değil- biraz da olmak gerek; Her haliyle örnek o Türk için erkek için; Onu anlamış olmak ve onu sevmek için Daralınca gönülde o azmi bulmak gerek; Ona diz çökmek değil, ona doğrulmak gerek; Şarklılık, Osmanlılık, gerilik bir tarafa! Garplı kafa, Türk gönül; ak alın, olgun kafa… İstediği hasada bu yerde rençberiz biz; Onun "Mustafa Kemal" dediği gençleriz biz! Ankara! Bayramını gönülden kutlarız. Bir daha bunalırsan "o" vardır ve biz varız… Atatürk! Burçlarında bekliyoruz biz nöbet; Bizce birdir seninçin yaşamak, ölmek; emret! Emret: Kanı çekilmiş damarlarla dolaşalım; Bir an senin izinden saparsak kahrolalım… Şubat 1938