Pervaneler

Yanmış bir ten, dökülmüş tül kanatlar, Işığında kavrulmuş pervaneler. Bitmez bu hasret, dinmez şu elemler Karanlığında, şaşkın pervaneler. Her an kıpır kıpır, hep pırıl pırıl, Yıldızına koşan şu pervaneler; Ya tükenen sabır, ya karasevda Ateşinde, kavrulmuş pervaneler. Artık solmuş rengi ilkbaharların, Süzülmüş ve erimiş şu bedenler; Tutuşup dökülüyor birer birer, Işığında, kavrulmuş pervaneler. Ne çıkar kırılsa, ne çıkar yansa; Kavuşmaya çırpınırken dökülse… Ateşin kızılında değil ama, Yıldızın kalkanında pervaneler.