Ayrılık Zor Be Gülüm...

Perdeleri çekik Karanlık bir oda Durmuş zaman Takvimin ellenmemiş Yapraklarında Üç beş kağıt saçılmış Gönülsüzce yazılmış Fakat hepsi karalanmış "Ayrılık zor be gülüm" Serzenişinde Çırılçıplak tek bir dize Gün yüzüne hasret kalmış Başı sonu yok O da yarım bırakılmış Terkedilmiş bir de kalem Masamın üzerinde... Günler sonra Girdim odaya hışımla Son verdim esaretime Açtım perdeleri, pencereyi Odamda bir bahar sevinci Kağıtları topladım Kalemi okşadım Ve defalarca tekrarladım Ayrılık zor be gülüm... "Ayrılık zor be gülüm Daha beteri ölüm... Karanlık kork kendinden Kaç, dağ beğen Acıların nasırlı hücreleri Sevgiyi öğren ellerimizden Hüzün, kanasan da ara sıra Şiirlere sararız, güller basarız yarana Ey aşkım, ey sevdam ferah ola Şükürler olsun ki Biz ölmedik daha..."