El Ve Dağ

Hiç bu kadar dikkatini çekmemişti Avucunun içindeki çizgiler Bir sürü izler, gizler, gizler... Uzunca bakakaldı onun muydu bu eller? Dudaklarının kıvrımındaki ürperişi hissetti Kendine yabancılaşmayı ilk kez bu kadar yakından sezdi Bu ellerle mi sevmişti dağ gibi hayatın her zerresini? Tebessümlerini düşündü, yüreğinin heyecanlarını, ağladığı anları Ne varsa acıtan, okşayan hepsi, ama hepsi aklındaydı Fakat bu eller, ya bu eller, ne kadar da el gibiydiler... Dokunmuştu oysa kaç kez işte ve hiç incitmek istememişti bile bile... "Yitmek ya da yaşamak, başlangıç veya terk hepsi her an ve birbirine denk Gelmekle, gitmekle alakası yok, ruhun kadar senden, yalın ve hürdür sevmek..." Hiç mi vakti olmamıştı avuçlarına bakmaya, neyin nesiydi bu karmaşa... "Ne kadar alakalı ne kadar alakasız, ne kadar yakın ve ne denli uzak Sadece bize bağlıdır, sadece bize, dilediğin gibi yaşamak, el ve dağ...