Baba N’olur Sızma / Son

Daha ondördündeydi! yalvarması cevapsız! sevapsız bir babanın sızdığındaki yaşı bu yüzden dinmemişti ruhuna akan yaşı! - eyyy.. diye soruyordu, - bu mu reva gördüğün bana, be hayat ana! bilemiyordu henüz, müstakil yazgısını! doğurtkan, içip sızıp… ayıldığında azıp! sızıyı ezberletti, sızdığı öz kızıyken adam kisveli adam! hayattan intikamı kızıyla alıyordu oysa kızı, kurtuluş çaresi arıyordu en garip yazgısıysa; kaçmaya çabalarken onu saran kollardan çareyi sığınacak başka kol sanıyordu - ben, deyip suçluyordu ne yaptım bu hayata? - hangi suçum cezası, pak tenimde aklandı? - insanlık diyordunuz, nerelerde saklandı? - daha on dördündeydim... ondördü de suç olsa, bir gece… bin tövbeyle hepsinden arınırım, barınırım ruhumda oysa, ne barınacak, ne sarınacak yer var - aynada şu görünen gerçek.ten/de ben miyim? - acıyı ruh’a giyen ceset yüzlü ten miyim? - can taşıyan cesedim! - tenimi, lime lime kesivereyim desem; - içimden kan yerine akan babam çıkacak! açılan her yarayı örtmek istese bile ilikleyip kapatıp ilik dar geliyordu, iliklediğiyse bol! yürek kumbarasında biriktirdikçe isyan sığmıyordu ondörtlük küçücük kumbaraya ba ba ise doymadı, kumbarayı kırmaya! kırmaya gör bir kere kendi yetmiyor gibi, sanki; ser sofra idi kızın aciz bedeni… geleni buyur eder, giden yoldan çevrilir! düşünmüştüm kaç kere baht’ı mı gözlerinden, göz mü bahtından kara? çünkü kara gözünden okunuyordu yara Annesizlikti derdi, - eğer annem olsaydı; çekmezdim böyle der/di! göz lisanı anlayan, bu kız annesiz derdi çünkü annesizliği; burukça gülümserdi! bunca acıya rağmen insanlık soyunurken insanlığı giyindi insanları soyunup hiçliğini giyindi alacaklı olsa da; üstündeki herkesten hakkından feragâtle toprak altına indi Rabbini öğrendikçe, tek sığındığı; din’di Rabbi davet etmişti, tüm acıları dindi! yürek neymiş öğrettin ruh’un şad olsun 2008