Sahi, Biz İnsan mıydık?

Yaratıldık çamurdan yani, Hakk hamurundan Kaç ‘yüz’binlik asırdan *istediği ne varsa! * Us’a sığmaz tasarım, usta marifetiyle serpiştirmişti bir bir açıldı bin koridor gökyüzünde ‘boşluğa’ dizdi tek tek taşları akıllara durgunluk, hiçbiri de düşmedi! hep eksenince döndü, dizip dizginlediği bu yarım aklımızca boşlukta sandığımız her taş! döndükçe zikr’eyledi Ey dedi… en sessiz taş beni döndüren güce biliniz şükrüm sonsuz tıpkı kâinat gibi tek eksik bırakmadan kusursuz oluşturdu yetiyordu tek emri, ruhla ten buluşturdu varettiği her cana nimetler üleştirdi “Ol” dedi her şey oldu ve ilk emir o ân’dı ilk insanı yarattı Âdem Rabb’ini andı Ruhlara ten dikildi ve hem iliğe kemik Sıfatı Hakk'tan geldi… sen insansın / dediler… Yaradılış çamurdu, ‘suyla can buldu toprak’ hüzme sızdı güneşten, buhar olup çözüldü ve semâ’ya süzüldü, toprağı yerde kaldı hiçbir göz göremeden kurudu bedende ten gökyüzünde gezindi; sen, bulutsun dediler… sonsuz maviliklerde ak ve hafif gezindi yeryüzüne bakındı yâr gözünde okundu, aşkla yananı gördü sağanakla birlikte aşık saçına düştü saçlarından süzüldü gözlerine ilişti “An” geldi gözden aktı; sen, yağmursun dediler… rüzgârların hışmıyla toz dumana karıştı o tozun tufanından toprağa zerre düştü çatladı toprak ana ‘tıpkı sabrımız kadar’ her zerre toprakana kucağına sığındı bulutlar arş içinde aşk kokulu toprağa kavuşmaya çarpıştı sonra biri ağladı kavuştu aşığına toprakana rahmine damlayı kabuletti buluttan gelen damla, o zerrereye can verdi zerre sürgünü verdi sürgünse filizini gün geldi güneş gördü semâya gülümsedi tüm renklerini açtı; sen, çiçeksin dediler “Ol” dedi yaratıldı yüzbin çeşit mahlûkat hepsi farklı görünüm, hepsi başka bedende biz insanken! onlara, sen hayvansın dediler… renk verdirdi çiçeğe yetmişbin çeşit yeşil ve her rengin her tonu ‘kon’ diye emreyledi, çiçeğin her rengine tozuna, zerresine aşık olan arıya zerreyle izdivaçla arı çiçeğe kondu ondan aldığı merhem peteklerinde dondu petek özünü sundu; bal arının dediler arı balın aşkıyla insana ikram için gece gündüz çalıştı oysa insan nedense ne gece ne de gündüz ar için çalışmadı! erkek hiç düşünmeden namusunu ar’ını, kendini arı sandı kadınlarıysa petek içindeki zehrini bal sanarak aldandı kadınsa o erkekten duymak için tatlı söz her sözüne aldandı! sahi ya, haya nerde, hangi petekte gizli? hiç kimse düşünmedi üstelik omuzunda tahtadan bir sal ile kaç gidene tanıktı! her biri tanıdıktı hem eliyle tuttuğu hem gözüyle gördüğü oysa; yaratılmışın en özeliydi insan zekası duygusuyla binbir ikram içinde duyguyu akılıyla kavuşturup en kolay emri hiçe sayarak sevmeyi denemedi zor olanı başardı; insan, ‘insan’ öldürdü! insan ırzına geçti, ekmeği aşı çaldı yüzüstü bırakarak düşeni tekmeledi! elbet böyle gitmez ân… Sur üflenince sır'dan sıraya dizilerek geçeceğiz sırattan bakmak için aynaya utanmazsak surattan sahi, biz insan mıydık? …….