Caddeler ve Hastaneler

Sımsıcak bir gün ortası Mahşeri bir caddede Kaldırımlar kadar yorgun bir kadın yatıyordu Başında gözü yaşlı bir dede Sanırım kocası Doktor yok mu diye çığlıklar atıyordu Kalabalık arasından Gözlerinden sevgi akan bir adam Sanırım doktor Kadının yanına vardı Elleri kılıç kadar keskin Yüreği sevgim kadardı İlk yardım yapanların ellerinden kurtardı İşte o an bakışlarım önceki güne kaydı Uzun hastane koridoru Caddeden de kalabalıktı On üçünde çığlık çığlık bir çocuk Acılar içinde Sanki elektrikli suda çırpınan bir balıktı Başında gözü yaşlı bir kadın Sanırım annesi Doktor yok mu diye çığlıklar atmıyordu Çocuğu hasta anneler gibi Sırasını gözlüyordu Yavrusunun başını göğsünde tutup Bir yandan mendille terini kurutuyor Bir yandan gözyaşıyla yüzünü suluyordu Son gördüğümde anne Fırtına öncesi kadar sessiz çocuk hareketsizdi Anladım ki acısı sonsuza kadar dindi Yaşlı kadın kocasıyla Doktoru konuşuyor belki de O çocuk toprak şimdi.