Davetiye

Yolunu gözlemekten yorgun düştü gözlerim Ürküntü vermiyorsun ey soğuk vuslat Vahşi bir kaplan gibi üstüme atlayarak Rakıyı içer gibi makberi dinler gibi bulutta yüzer gibi Ateşli busenle her yanımı yak Ürküntü vermiyorsun ey soğuk vuslat Doğan her gün biraz daha zehir zemberek Bense hâlâ çocukluk havası taşıyorum Hayal olmuş hayaller karanlığa iterek O çocuk yüreğimi sonunda kirletecek En içten nağme bile beynimde bir uğultu Sonsuzluk eskitecek bir sükût istiyorum Kıran girmiş sevgiye artık yoruldum Yıldızlardan utanıyorum Öyle gir ki içeri Üzerinde gelinlik dudağında düğün havası Duyacağım bu son gürültü olsun Ellerin kapatsın gözkapağımı Güneş kaybolsun Tükenen yolcuların son hanısın sen Sevgide öksüzlerin sultanısın sen Gökyüzüne açılan pencere sensin Sensin mutluluk Vuslatına susadım ey karanlık sonsuzluk Vücudum sanki serçe kollarım kanat Kulaklarım kirişte ey soğuk vuslat Uslu bir çocuk gibi tutmaktan usanarak Uçurtmanın ipini bırak Artık ürkütmüyorsun ey soğuk vuslat.