İsyan

çocukmuşum göl birikmişim ovaya çiçekler açtırmış annem ipeğe babam gelmiş de düşümde yaralı atlar anne beni uykuna göm beni incine aşk yaradır dönülmez koşturan bir at tenimde dörtnala ezberime aldığım ellerin gözlerin yalnızlığı havlayan ne yapalım böyle dursun saksıdaki çiçeğin yeri gri evraklar çantamda doğrusu nedir aşk yalansa teskin ettiğim, edildiğim odalarca sevişmek bir V'yi açıp ortasından dişlenmiş elma rengi uzanıp gözlerim doğuya aşkmışım gibi yirmi dört yaşım kar açtırmış zamana cemal gördüğüm rüyaysa eğer gülmüşüm babam gelmiş de kalbimdeki mabette yerin evren kadar sevgili