Yüz Yüze

edilmiş bir yemini sular söylenmez kırdılar ve kayıp çocuklarını zamanın acıları bitirdi ey ki şimdi böyle kalmadı verecek ağzım yüzüm tiklerle mor yüzüm huysuz köpek sıçrayan bir yoldan ötekine korkak kendine bakacak kadar peki ya ben kimim kimin evine bahçe vazoda solmuş çiçek sıcak bir manto kadar gerilim hattına konmuş güvercin gibiyim bilir mi bunu sarnıç suyun yengecini besleyen otlar çocukluğum orda yok gibi baba gözleri kör kendini zorluyor kelebek olmaya buğu olmuş ama farkında değil yatıyor bir hiçlik gibi uzun sarayında örümceklerin yol bunu biliyor ve rahatlar bereketli bir sofra arda günah doğrultuyar avcıyı yerinden yapışkan bir sevinçle yemin her dilde başka açıyor