شمارهٔ ۳۴

منم آن کس که شادی را سر و کاری نمی بینم به عالم خوشدلی را روز بازاری نمی بینم درختی طرفه شد عالم که من چندان که می جویم به جز اندوه و اندیشه بر او باری نمی بینم جوانی گلستان خرم و تازه است و من هرگز گلی زین گلستان تازه بی خاری نمی بینم درین دوران دل خرم بدان آوازه می ماند کز او جز نام و آوازه من آثاری نمی بینم دلی آزاد وقتی خوش نه روزی بلکه یک ساعت به عالم گر کسی دیدست من باری نمی بینم کدامین روز کز گردون سیه میغی نمی خیزد کدامین شب که ایام آزاری نمی بینم ز اسباب طرب در طبع جز وحشت نمی یابم ز انواع فرح بر دل به جز باری نمی بینم فلک از پار تا امسال با من تند شد زآن سان کز او هر لحظه جز رنجی و آزاری نمی بینم چه سود ار کار من هر روز بالا بیشتر گیرد چو من خود را به وقت عیش بر کاری نمی بینم عزیزان رفته اند از چشم و غمشان مانده اندر دل به غم خوردن ز خود بهتر سزاواری نمی بینم نگهدارم در این حالت مگر هم لطف حق گردد که من بهتر ز لطف حق نگهداری نمی بینم