شمارهٔ ۳۴

جمال تو را ماه تابنده شد جمالش درخشان و تابنده شد نهفته است رخسار خود را بهشت مگر از جمال تو شرمنده شد جمال تو اقبال جاوید داشت از آن دولت عشق پاینده شد مگو زلف و رخسار ما را که دید شبی بود و برقی درخشنده شد بلای دل و آفت خر منم همان زلف و رخسار تابنده شد به عاشق اگر نیستت التفات چرا چشم شوخت فریبنده شد به یک خنده ام کردی امیدوار دلم خون به امید آن خنده شد به حمد الله از یمن صبر و وفا غمم شادی و گریه ام خنده شد تو را آن که مستانه از دل نجست چه داند که جوینده یابنده شد خوشا فهم آن مرغ شب زنده دار که با نوگل خود سراینده شد در این بزم روشن دل آن کس نشست که چون شمع پشت سر افکنده شد اگر دوستی مگذر از کار دوست شتابی که عمرت شتابنده شد از آن فرصت کارت از دست رفت که کار تو موقوف آینده شد به سحر آفرینی هزار آفرین که مجذوبش از جان و دل بنده شد