شمارهٔ ۴۷

نصیحت می کنم دل را که دامن درکش از یارم چو با دل بر نمی آیم به رنج دل سزاوارم اگر معزولم از وصلش ندارم غم بحمدالله که در دیوان هجرانش منم تنها که بر کارم من از وی بر خورم گویی کس این هرگز نیندیشد دلش بر من ببخشاید من این هرگز نپندارم دلم خون گشت و در عالم ز حالم کس نمی داند که من بی آن دل و دیده دل از دیده همی بارم لبی کان جان بیفزاید ازو جویم که او دارد دلی کاو خون جان ریزد ز من خواهد که من دارم درین محنت که من هستم اگر عمرم به پای آرد نیم آنکس که تا باشم جز او یاری به دست آرم ز درد آن لب جانبخش جانی دارم اندر لب چو گوید کای مجیر آن جان بده در حال بسپارم