شمارهٔ ۴۷

ما اگر زاهد و اگر رندیم شاکر نعمت خداوندیم لاف شوقی که در ازل دادیم بر همان عهد و قول و سوگندیم گر چه دور اوفتاده ایم از راه به وصال تو آرزومندیم خانه عاشقی و رندی را دگر از نو اساس افکندیم شیشه نام و ننگ بشکستیم خرقه رزق و شید افکندیم راستی خوش تر است در همه حال چند بر خود دروغ بربندیم تا کی این گفت و گوی بی حاصل ریسمان درهم از چه پیوندیم ما که بر قول خود عمل نکنیم چه سزای نصیحت و پندیم حال ما بر مثال آن شمع است که در اثنای گریه می خندیم محتسب گو برو که بار دگر لاف بی معنی از تو نپسندیم چون جنید از خدای خود خشنود به قضای زمانه خرسندیم