شمارهٔ ۶۴

م مجیرالدین بیلقانی
0 Altın Yaprak
قاعده ای نهاد خوش حسن تو باز در جهان عشق تو زد سه نوبه ای بر در دار ملک جان شعبده لب ترا از پی دلبری فلک ماند به شکل حقه ای مهره مار در دهان از تو من شکسته دل همچو پیاله در خطم زانکه چو جرعه خون من ریخت غم تو رایگان سکه حسن تازه کرد از تو سپهر بوالعجب خیز و به ما ز قند لب چاشنیی بیار هان بی نمکی مکن چو خاک از سر خوی آتشی کز دل ماست خوش نمک دیگ غم تو در جهان سینه مکن که روی من از تو گرفت زنگ غم یک نفسم به روی خود از تف سینه وارهان گشت سیه سپید و خوش چشم من از خیال تو تا دهدم در آینه از رخ و زلف تو نشان دیده من ز خار غم از چه نمی شود تهی زانکه ز عکس روی تو چشم من است گلستان رو که ز مه نکوتری تا ز هوس همی رود سر زده و کبود لب گرد در تو آسمان هم نکند به بوسه ای لعل تو تا نبیندم همچو سفال نو شده خشک لب از تو هر زمان در طلبت همی دوم چون سگ پای سوخته گرچه ز ناز هر زمان خام تری چو استخوان حلقه به گوش تو شدم چند ز چشمم افگنی بار غمم سبک بکن سر به چه می کنی گران راست چو شمع وقت روز از بر من کران مکن چون دل و جان نهاده ام با تو چه شمع در میان دل به دو نیمه می کنم با تو به شکل پسته ای با من اگر شبی شود فندق تو شکر فشان رو که به عون آسمان هستی از آن رخ چو مه نایب آفتاب تو سایه حق خدایگان

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.