غزل شمارهٔ ۱۰۹۱

آگاهی از خیال خودم بی نیاز کرد خود را ندید آینه تا چشم باز کرد نعل جهان در آتش فکر سلامت است آن شعله آرمید که مشق گداز کرد چون آه کرد رهگذر ناامیدی ام هرکس ز پا نشست مرا سرفراز کرد کو زحمت فراق و کدام انبساط وصل زین جور آنچه کرد به ما امتیاز کرد کلفت زدای کینه دل ها تواضع است زین تیشه می توان گره سنگ باز کرد حیرت مقیم خانه آیینه است و بس نتوان به روی ما در دل ها فراز کرد داغم ز سایه ای که به طوف سجود او پای طلب ز نقش جبین نیاز کرد شابت قیام و شیب رکوع و فنا سجود در هستی و عدم نتوان جز نماز کرد زین گلستان به حیرت شبنم رسیده ام باید دری به خانه خورشید باز کرد در پرده بود صورت موهوم هستی ام آیینه خیال تو افشای رازکرد بر زندگی ست بار گرانجانی ام هنوز قد دو تا مرا خم ابروی ناز کرد گامی نبود بیش ره مقصد فنا این رشته را نفس به کشاکش دراز کرد معنی نمای چهره مقصود نیستی ست بیدل مرا گداختن آیینه سازکرد