غزل شمارهٔ ۱۱۱۴

تا ساز نفسها کم مضراب نگیرد آهنگ جنون دامن آداب نگیرد عاشق که بنایش همه بر دوش خرابی ست چون دیده چرا خانه به سیلاب نگیرد بر پای توگر باز شود دیده مخمل چون آینه هرگز خبر از خواب نگیرد چون ریگ روان در سفر دشت توکل باید قدح آبله هم آب نگیرد بی کینه ام از خلق به رنگی که چو یاقوت مو از اثر آتش من تاب نگیرد درویشی من سرخوش صهبای تسلی است ساحل قدح از گردن گرداب نگیرد زین خواب گمان وا نشود چشم یقینت ازتیغ اجل تا به گلو آب نگیرد غفلت به کمین دم پیری ست حذرکن کزپرتو صحبت به شکر خواب نگیرد آخربه گهر محو شود پیچ وخم موج تا چند دل از عالم اسباب نگیرد بیدل به عبادتکده عجزپرستی جز نقش کف پای تو محراب نگیرد