غزل شمارهٔ ۱۱۷۰

هوس تعین خواجگی به نیاز بنده نمی رسد رگ گردنی که علم کنی به سر فکنده نمی رسد ز طنین غلغله مگس به فلک رسیده پر هوس همه سوست باد بروت و بس که به پشم کنده نمی رسد ز ریاض انس چه بو برد سگ و خوک عالم هرزه تک که به غیر حسرت مزبله به دماغ گنده نمی رسد پی قطع الفت این و آن مددی به روی تنک رسان که به تیغ تا نزنی فسان به دم برنده نمی رسد زهوس قماشی سیم و زر به جنون قبای حیا مدر که تکلفات لباسها به حضور ژنده نمی رسد همه راست ناز شکفتنی همه جاست عیش دمیدنی من ازاین چمن به چه گل رسم که لبم به خنده نمی رسد مگراز فنا رسد آرزو به صفای آینه مشربی که خراش تخته زندگی ز نفس برنده نمی رسد به عروج منظرکبریا نرسیده گرد تلاش ما تو ز سجده بال ادب گشا به فلک پرنده نمی رسد به پناه زخم محبتی من بیدل ایمنم از تعب که دوباره زحمت جانکنی به نگین کنده نمی رسد