غزل شمارهٔ ۱۱۷۲

ز تنگی منفعل گردید دل آفاق پیدا شد گهر از شرم کم ظرفی عرق ها کرد دریا شد ز خود غافل گذشتی فال استقبال زد حالت نگاه از جلوه پیش افتاد امروز تو فردا شد تماشای غریبی داشت بزم بی تماشایی فسون های تجلی آفت نظاره ما شد به وهم هوش تاکی زحمت این تنگنا بردن خوشا دیوانه ای کز خویش بیرون رفت و صحرا شد نفهمیدند این غفلت سوادان معنی صنعی نظرها بر کجی زد خط خوبان هم چلیپا شد چو برگردد مزاج از احتیاط خود مشو غافل سلامت سخت می لرزد بر آن سنگی که مینا شد درین میخانه خواهی سبحه گردال خواه ساغرکش همین هوشی که ساز توست خواهد بی خودی ها شد به نومیدی نشستم آنقدر کز خویشتن رفتم درین ویرانه چون شمعم همان واماندگی پا شد نشد فرصت دلیل آشیان پروانه ما را شراری در فضای وهم بال افشاند و عنقا شد تأمل رتبه افکار پیدا می کند بیدل به خاموشی نفس ها سوخت مریم تا مسیحا شد