غزل شمارهٔ ۱۱۹۶

دل انجمن محرم و بیگانه نباشد جز حیرت ادراک درین خانه نباشد در ساز فنا راحت عشاق مهیاست بالین وفا بی پر پروانه نباشد بی کسب صفا صید معانی چه خیال است تا سنگ بود شیشه پریخانه نباشد چون شانه کلید سر مویی نتوان شد تا سینه چاکت همه دندانه نباشد دل زانوی فکرش همه چشم است که مینا چندان که خمد بی خط پیمانه نباشد بی ساخته حسنی ست که دارم به کنارش مشاطه شوق آینه و شانه نباشد افسون چه ضرور است به عزم مژه بستن در خواب عدم حاجت افسانه نباشد بر اوج مبر پایه اقبال تعین تا صورت رفتار تو لنگانه نباشد ابرام هوس می کشدت بر در دونان شاهی اگر این وضع گدایانه نباشد وحدت چه خیال است توان یافت به کثرت چون ریشه دوانید نمو دانه نباشد عالم همه محمل کش کیفیت اشک است این قافله بی لغزش مستانه نباشد دل گرد جنون می کند امروز ببینید در خانه ما بیدل دیوانه نباشد