غزل شمارهٔ ۱۲۲۵

ای شمع تک وتاز نفس گرد سفر شد اکنون به چه امید توان سوخت سحر شد در نسخه بیحاصل هستی چه توان خواند زان خط که غبار نفسش زبر و زبر شد مردم همه در شکوهء بیکاری خویشند سرخاری این طایفه هنگامه گر شد در خامه تقدیر نگونی عرقی داشت کاخر خط پیشانی ما اینهمه تر شد تمثال به آن جلوه نمودیم مقابل ای بیخردان آینه داری چه هنر شد افسانه خاموشی من کیست که نشنید گم شد جرس از قافله چندانکه خبرشد یاران نرسیدند به داد سخن من نظمم چه فسون خواند که گوش همه کر شد چون سبحه درین سلسله بیگانگیی نیست سرها همه پا بود که پاها همه سر شد گستاخی ام از محفل آداب بر آورد گردیدن من گرد سرش حلقه در شد فریاد که از دل به حضوری نرسیدم شب بودکه در خانه آیینه سحر شد در قلزم تقدیرکه تسلیم کنار است کشتی و کدو صورت امواج خطر شد چون ما نو آن کس که به تسلیم جبین سود هرچند که تیغش به سر افتاد سپر شد تا یک مژه خوابم برد ازخویش چو اخگر خاکستر دل جوش زد و بالش پر شد فکر چمن آرایی فردوس که دارد سر در قدمت محو گریبان دگر شد بیدل نشوی غافل از اقبال گریبان هر قطره که در فکر خود افتاد گهر شد