غزل شمارهٔ ۱۲۵۴

مخمل و دیبا حجاب هستی رسوا نشد چشم می پوشم کنون پیراهنی پیدا نشد در فرامشخانه امکان چه علم و کو عمل سعی باطل بود اینجا هر چه شد گویا نشد زآن حلاوتها که آداب محبت داشته ست خواستم نام لبش گیرم لب از هم وانشد گر وفا می کرد فرصتهای کسب اعتبار از هوس من نیز چیزی می شدم اما نشد انتظار مرگ شمع آسان نمی باید شمرد سر بریدن منفعل گردید و یار ما نشد دل به رنگ داغ ما را رخصت وحشت نداد شکر کن ای ناله پروازت قفس فرسا نشد بهر صید خلق در زهد ریایی جان مکن زین تکلف عالمی بی دین شد و دنیا نشد قانعان از خفت امداد یاران فارغند موج هرگز دستش از آب گهر بالا نشد از دل دیوانه ما مجلس آرایی مخواه سنگ سودا سوخت اما قابل مینا نشد آتش فکر قیامت در قفا افتاده است صد هزار امروز دی گردید و دی فردا نشد خاک ناگردیده رستن از شکست دل کراست موی چینی بود این مو کز سر ما وانشد با زبان خلق کار افتاد بیدل چاره چیست گوشه گیری های ما عنقا شد و تنها نشد