غزل شمارهٔ ۱۲۵۸

گل نکرد آهی که بر ما خنجر قاتل نشد آرزو برهم نزد بالی که دل بسمل نشد دام محرومی درین دشت احتیاط آگهی ست وای بر صیدی که از صیاد خود غافل نشد دل به راحت گر نسازد با گدازش واگذار گوهر ما بحر خواهد گشت اگر ساحل نشد در بیابانی که ما را سر به کوشش داده اند جاده هم از خویش رفت و محرم منزل نشد شعله را خاموش گشتن پای از خود رفتن است داغ هم گردیدم و آسودگی حاصل نشد گرچه رنگ این دو آتشخانه از من ریختند از جبینم چون شرر داغ فنا زایل نشد اعتبار اندیشگان آفت پرست کاهشند هیچکس بی خودگدازی شمع این محفل نشد عافیت گر هست نقش پرده واماندگی ست حیف پروازی که آگاه از پر بسمل نشد ذوق آغوش دویی در وصل نتوان یافتن بیخبرمجنون ما لیلی شد ومحمل نشد نی گداز دل به کار آمد نه ریزشهای اشک بی تومشت خاک من برباد رفت وگل نشد در لباس قطره نتوان تلخی دریاکشید مفت آن خونی که خاکستر شد اما دل نشد غیرمن زین قلزم حیرت حبابی گل نکرد عالمی صاحبدل است اماکسی بید ل نشد