غزل شمارهٔ ۱۲۷۰

حاصلم زین مزرع بی بر نمی دانم چه شد خاک بودم خون شدم دیگر نمی دانم چه شد ناله بالی می زند دیگر مپرس از حال دل رشته در خون می تپد گوهر نمی دانم چه شد ساختم با غم دماغ ساغر عیشم نماند در بهشت آتش زدم کوثر نمی دانم چه شد محرم عجزآشنایی های حیرت نیستیم اینقدر دانم که سعی پر نمی دانم چه شد بیش از این در خلوت تحقیق وصلم بار نیست جستجوها خاک شد دیگر نمی دانم چه شد مشت خونی کز تپیدن صد جهان امید داشت تا در دل بود آن سوتر نمی دانم چه شد سیر حسنی داشتم در حیرت آباد خیال تا شکست آیینه ام دلبر نمی دانم چه شد دی من و صوفی به درس معرفت پرداختیم او رقم گم کرد و من دفتر نمی دانم چه شد بی دماغ طاقت از سودای هستی فارغ است تا چو اشک از پا فتادم سر نمی دانم چه شد بیدل اکنون با خودم غیر از ندامت هیچ نیست آنچه بی خود داشتم در بر نمی دانم چه شد