غزل شمارهٔ ۱۲۸۱

تمام شوقیم لیک غافل که دل به راه که می خرامد جگر به داغ که می نشیند نفس به آه که می خرامد ز اوج افلاک اگر نداری حضور اقبال بی نیازی نفس به جیبت غبار دارد ببین سپاه که می خرامد اگر نه رنگ از گل تو دارد بهار موهوم هستی ما به پرده چاک این کتان ها فروغ ماه که می خرامد غبار هر ذره می فروشد به حیرت آیینه تپیدن رم غزالان این بیابان پی نگاه که می خرامد ز رنگ گل تا بهار سنبل شکست دارد دماغ نازی در این گلستان ندانم امروز که کج کلاه که می خرامد اگر امید فنا نباشد نوید آفت زدای هستی به این سر و برگ خلق آواره در پناه که می خرامد نگه به هر جا رسد چو شبنم ز شرم می باید آب گشتن اگر بداند که بی محابا به جلوه گاه که می خرامد به هرزه در پرده من و ما غرور اوهام پیش بردی نگشتی آگه که در دماغت هوای جاه که می خرامد مگر ز چشمش غلط نگاهی فتاد بر حال زار بیدل وگرنه آن برق بی نیازی پی گیاه که می خرامد