غزل شمارهٔ ۱۳۱۴

نقش دویی بر آینه من نبسته اند رنگ دل است اینکه به روبم شکسته اند آرام عاشقان رم پرواز دیگر است چون شعله رفته اند ز خود تا نشسته اند غافل مشو زحال خموشان که از حیا صد رنگ ناله در نگه عجز بسته اند هوشی که رنگ و بوی پرافشان این چمن آواز دلخراش جگرهای خسته اند بیگانگی ز وضع نفس بال می زند این رشته را ز نغمه الفت گسسته اند ابنای روزگار برای گلوی هم خنجر شدن اگر نتوانند دسته اند جمعی که دم زعالم توحید می زنند پیوسته اند با حق و از خود نرسته اند آفاق نیست مرکز آرام هیچکس زبن خانه کمان همه یک تیر جسته اند غافل ز پاس آب رخ عجز ما مباش ما را به یاد طرف کلاهی شکسته اند بیدل نجسته است گهر از طلسم آب نقدی ست دل که در گره اشک بسته اند