غزل شمارهٔ ۱۳۳

شدی پیر و همان در بند غفلت می کنی جان را به پشت خم کشی تا کی چو گردون بار امکان را ریاضت غره دارد زاهدان را لیک ازین غافل که از خود گر تهی گشتند پر کردند همیان را بود ساز تجرد لازم قطع تعلق ها برش رد به عرض بی نیامی تیغ عریان را مروت گر دلیل همت اهل کرم باشد چرا بر خاک ریزد آبروی ابر نیسان را جهان از شور دلها خانه زنجیر خواهد شد میفشان بی تکلف دامن زلف پریشان را به ذوق کامرانی های عیش آباد رسوایی ز شادی لب نمی آید به هم چاک گریبان را دل از سطر نفس یک سر پیام شبهه می خواند دبیر ناز بر مکتوب ما ننوشت عنوان را مروت کیشی الفت وفامشتاق بود اما  غرور حسن رنگ ما تصور کرد پیمان را به مضراب سبب آهنگ اسرارم نمی بالد پریدن های چشمم بال نگرفته است مژگان را به جزتسلیم ساز جرأت دیگر نمی بینم خمیدن می کشد بیدل کمان ناتوانان را