غزل شمارهٔ ۱۳۶۱

مصوران به هزار انفعال پیوستند که طره تو کشیدند و خامه نشکستند ز جهل نسبت قد تو می کنند به سرو فضول چند که پامال فطرت پستند به رنگ عقد گهر وا نمی توان کردن دلی که در خم زلف تواش گره بستند ز آفتاب گذشته است مد ابروبت کمانکشان زه ناز پر زبردستند دماغ سوختگان بیش از این وفا نکند سپندها به صد آهنگ یک صدا جستند ز شام ما مکش ای حسرت انتظار سحر به دور ما قدح آفتاب بشکستند در این محیط ادب کن ز خودنمایی ها حباب و موج همان نیستند اگر هستند ادب ز مردمک دیده می توان آموخت که ساکنند اگر هوشیار اگر مستند ز وضع شمع خموش این نوا پرافشان است که شعله ها همه خود را به داغ دل بستند به ذوق وحشت آن قوم سوختم بیدل که ناله وار چو برخاستند ننشستند