غزل شمارهٔ ۱۴۸۹

شب که در بزم ادب قانون حیرت ساز بود اضطراب رنگ برهم خوردن آواز بود در شکنج عزلت آخرتوتیا شد پیکرم بال وپر بر هم نهادن چنگل شهباز بود صافی دل کرد لوح مشق صد اندیشه ام یاد ایامی که این آیینه بی پرداز بود کاستم چندانکه بستم نقش آن موی میان ناتوانیهای من کلک خط اعجاز بود حسرت وصل تو گل کرد از ندامتهای من دست برهم سوده تحریک لب غمازبود نو نیاز الفت داغ محبت نیستم طفل اشکم چون شرر در سنگ آتشباز بود عشق بی پروا دماغ امتحان ما نداشت ورنه مشت خاک ما هم قابل پرواز بود دست ما و دامن حیرت که در بزم وصال عمر بگذشت و همان چشم ندیدن باز بود کاش ما هم یک دو دم با سوختن می ساختیم شمع در انجام داغ حسرت آغاز بود دوری وصلش طلسم اعتبار ما شکست ورنه این عجزی که می بینی غرور ناز بود آنچه در صحرای کثرت صورت واماندگیست در تماشاگاه وحدت شوخی انداز بود درخورکسوت کنون خجلتکش رسوایی ام عمرها عریانی من پرده دار راز بود یک گهر بی ضبط موج از بحر امکان گل نکرد هر سری کاندوخت جمعیت گریبان ساز بود هستی ما نیست بیدل غیر اظهار عدم تا خموشی پرده از رخ برفکند آواز بود