غزل شمارهٔ ۱۶۱

ساختم قانع دل از عافیت بیگانه را برگ بیدی فرش کردم خانه دیوانه را مطلبم از می پرستی تردماغی ها نبود یک دو ساغر آب دادم گریه مستانه را دل سپند گردش چشمی که یاد مستی اش شعله جواله می سازد خط پیمانه را التفات عشق آتش ریخت در بنیاد دل سیل شد تردستی معمار این ویرانه را تا کنم تمهید آغوشی دل از جا رفته است در گشودن شهپر پرواز بود این خانه را عالمی را انفعال وضع بیکاری گداخت ناخن سرخاری دل ها مگردان شانه را هر سپندی گوش چندین بزم می مالد به هم خوابناکان کاش از ما بشنوند افسانه را حایل آن شمع یکتایی فضولی های توست از نظر بردار چون مژگان پر پروانه را آگهی گر ریشه پرداز جهانی می شود سیر این مزرع یکی صد می نماید دانه را حق زنار وفا بیدل نمی گردد ادا تا سلیمانی نسازی سنگ این بتخانه را