غزل شمارهٔ ۱۶۱۵

در غمت آخر به جایی کار بیدادم رسید کز تپیدن سرمه شد هرکس به فریادم رسید مکتب آفاق از بس درسگاه عبرت است گوشمالی بود هر حرفی کز استادم رسید سینه را ازتیر و دل را نیست از زخم سنان بی قدت آن آفتی کز سرو و شمشادم رسید دامگاه شوق چون من صید محرومی نداشت ناله واری هم نماند از من که صیادم رسید عشق ضعفی داشت تا شد با مزاجم آشنا سیل شبنم بود تا در محنت آبادم رسید چون شرر داغ فنا نتوان زدود از طینتم چشم زخمی بود معدومی کز ایجادم رسید گریه گو خون شو که من از یاس مطلب سوختم تا کنم سامان آب آتش به بنیادم رسید حسرتی در پرده نومیدی دل دشتم سوختنها چون سپند آخر به فریادم رسید یار دارد پرسش احوال دورافتادگان کو فراموشی که گویم نوبت یادم رسید سنگ هم گر واشکافی یار می آید برون این صدا از بیستون و سعی فرهادم رسید قاصد شوق از کمین نارسایی ایمن است ناله ای دارم که در هر جا فرستادم رسید شعله افسرده بیدل شهپر خاکستر است در هوایش هرکه رفت از خود به امدادم رسید