غزل شمارهٔ ۱۶۱۷

بنای حرص به معراج مدعا نرسید گذشت از فلک اما به پشت پا نرسید دماغ جاه به کیفیت حضور نساخت به سربلندی این بامها هوا نرسید نفس به فهم پیام ازل نکرد وفا رسیده بود می اما دماغها نرسید ندامت است چمن ساز نوبهار امید چه رنگ بست به دستی که این حنا نرسید شکست چینی دل بر فلک رساند ترنگ ولی چه سود به گوش من این صدا نرسید ادب پرستی ازین بیشتر چه می باشد دچار او نشد آیینه تا به ما نرسید غرض رساندن پیغام نارسایی بود رسید قاصد ما هرکجا دعا نرسید چو یاس مرجع امید نارسایانیم به ما رسید تلاشی که هیچ جا نرسید مرا زغیرت تحقیق رشک می آید به فطرتی که به هرکس رسید وانرسید ز صبح هستی ما شبنمی بهار نکرد به خنده رفت گل و نوبت حیا نرسید بساط علم گروتازی دلایل داشت خدنگ کس به نشان تا نشد خطا نرسید زکارگاه تجدد عیان نشد بیدل جز ایبقدرکه کس اینجا به انتها نرسید