غزل شمارهٔ ۱۶۴۹

ای ساز بر و دوش تو پیراهن کاغذ تا چند به هر شعله زنی دامن کاغذ کس نیست که بر خشکی طبعت نستیزد گر آتش وگر آب بود دشمن کاغذ بی کسب هنر فیض قبولی نتوان یافت تا حفظ نماید نتوان خواندن کاغذ هر نامه بی مطلب ما جای رقم نیست قاصد نفسی سوخته در بردن کاغذ گر آگهی آیینه ات از زنگ بپرداز ای علم تو مصروف سیه کردن کاغذ سهل است به هر شیشه دلی تیغ کشیدن دارد نم آبی شرر خرمن کاغذ هر نقطه که از شوخی خال تو نویسند آرام نگیرد چو شرر بر تن کاغذ از راه تو آسان نرود نقش جبینم خط پنجه دیگر زده در دامن کاغذ تسلیم من از آفت گردون نهراسد بر هم نخورد حرف به پیچیدن کاغذ ثبت است جواب خط عاشق به دریدن درباب صریر قلم از شیون کاغذ فریادکه در مکتب بیحاصل امکان یک نسخه نیرزید بگرداندن کاغذ بیدل دل عاشق به هوس رام نگردد اخگر نشود تکمه پیراهن کاغذ