غزل شمارهٔ ۱۷۱۶

سودای تک و تاز هوسها ز سر انداز پرواز به جایی نتوان برد پر انداز هرجا تویی آشوب همین دود و غبار است از خویش برآ طرح جهان دگر انداز شوری که ز زیر و بم این پرده شنیدی حرف لب گنگش کن و درگوش کر انداز رسوایی عیب و هنر خلق میندیش ضبط مژه کن پرده ناموس درانداز صلح و جدل عالم افسرده مساوی ست رو آتش یاقوت در آب گهر انداز این عرصه اشارتگه ابروی هلالی ست اینجا به دم تیغ برون آ سپر انداز کمفرصتی عمر غبار نفسم را داده ست ردایی که به دوش سحر انداز گر از تو سراغ من گمگشته بپرسند بردارکفی خاک و به چشم اثر انداز شیرینی جان نیست گلوسوز چو شمعم ای صبح تبسم نمکی در شکر انداز نامحرم عبرتکده دل نتوان بود این خانه بروب از خود و بیرون در انداز ما خود نرسیدیم به تحقیق میانش گر دست رسا هست تو هم درکمر انداز پرسیدم از آوارگی دربه دری چند گفتند مپرسید از آن خانه برانداز بیدل ز تو تا من نتوان فرق نمودن گر آینه خواهی به مزارم نظر انداز